Paddo weer

Niet dat hij ineens opduikt, onze Paddo,waarover ik al eerder meldde, de huispad, die van de zomer zo heerlijk in zijn poeltje, oftewel de cementbak, in onze achtertuin gedijde. We hadden al afscheid van hem genomen, ik zag hem alleen nog even in de herfst in een hoop blaadjes, die ik wilde opvegen. O,wat probeerde hij ineens onzichtbaar te zijn! Het hoopje niet meer aangeraakt natuurlijk. Maar deze week ontdekten we ineens,starend door het ijs in de cementbak,een log silhouetje op de bodem. Het was Paddo weer. Het ijs zo min mogelijk laten aangroeien door een plank over de bak te leggen was wel het minste wat we voor Paddo konden doen,zodat het ijs haar niet bereiken kan. Wat een nobele taak is hier voor ons weggelegd. Naast de foto van een zomerse Paddo in een waterstraaltje nog een overzichtsfoto van ons tuintje. Het poeltje is achterin te vinden,maar besneeuwd.Toen wisten we nog niet welk geheim het herbergde.